ابوذر ولی پور :چه زيباست اين عروج عشاير بلوچ و اين رزمنده خراساني، چه زيباست اين عشق آسماني و عروج عرفاني و چه تيره است روي كفر جهاني كه دست خود را به خون اين رزمنده و آن عشاير پاك، در ميان جمع بي ريا و با صفا آلود.

بسم الله الرحمن الرحيم

و مپنداريد آنانکه در راه خدا كشته شده‎اند، مرده‎اند بلكه زنده‎اند و و روزي خور خوان الهي‌اند. "قرآن كريم"
در جمعي پاك و عاشق و با صفا كه نورخورشيد يكرنگي و همدلي و محبت آنان كوركننده چشم خفاشان كوردل بود،‌دستي پليد و زشت درآمد و خون عاشقان فرشته خوي امت اسلام را در هم آميخت. اما چه باك كه خونهاي به هم آميخته و اين پيكرهاي پاره پاره و آن جگرهاي به دندان گرفته شده، دودمان و بنياد سلسله ظلم و تباهي و تيرگي را سست تر از هميشه خواهد كرد.

اگر غم لشگر اندوزد كه خون عاشقان ريزد
من و ساقي بهم سازيم و بنيادش براندازيم

شهادت، اين يگانه معشوق پاكبازان و دلدادگان حريم دوست، سالها پس از پايان دوران دفاع دهساله -نه هشت ساله- ملت مظلوم ايران اسلامي، كماكان عاشقاني را كه ناله‎اي از جنس نياز دارند، در آغوش مي كشد.

اگر آه تو از جنس بلور است
در باغ شهادت باز، باز است

اما محفل عشق و عاشقي ابن بار چه با صفا و بي‎آلايش است. مردي از تبار قافله عشاق، جانبازي جامانده از قافله شهادت، فرمانده اي از سلاله همت و باكري، كنار چند نفر از همسنگران همراهش، در جمعي با صفا و خاكي و در جمع بزرگي از عشاير بلوچستان ايران، و بهمراه آنان و در كنار آنان به خاك و خون كشيده مي شود و كبوتر عاشق و خسته روح بزرگش هم‌پرواز و همداستان با عاشقان بي ريا و باصفاي عشايري، تا حريم ملكوت اوج مي گيرد.

چه زيباست اين پيوند خون جا‌مانده‎اي از قافله شهداي ملت ايران در نبرد دهساله با همه استكبار، با خون عشاير شهيد پروري كه بار كينه و نفرت استكبار را اين بار از شرق كشور به دوش مي كشند و ضحاك ددمنش، خون اين جانباز عاشق و آن جمع پاك عشايري را در هم آميخت و پيكرهاي پاره پاره و گلگون آنان را در آغوش يكديگر به مجسمه اي از جنايت صفتي و ددمنشي خود و تابلويي از زخم ديرين خون از ملت مسلمان ايران بدل ساخت.

آري، دست كثيف فتنه بيگانه بار ديگر از آستين كافران و ملحدان بيرون آمد و حاج نورعلي شوشتري اين پير قافله خراسانيهاي شهيد را پس از مدال جانبازي كه در جنگ‌با كفر صدامي به سينه آويخته بود، به افتخار شهادت نائل كرد و او را در ميان جمعي از عشاير پاك بلوچستان به ملكوت اعلا پيوست.

چه زيباست اين عروج عشاير بلوچ و اين رزمنده خراساني، چه زيباست اين عشق آسماني و عروج عرفاني و چه تيره است روي كفر جهاني كه دست خود را به خون اين رزمنده و آن عشاير پاك، در ميان جمع بي ريا و با صفا آلود.
سرنگون باد سلسله كفر جهاني و جاويد باد يا شهيدان عشاير و سياهي‌مان كه در اين حركت كور‌دلانه، تا حريم ملوكت اوج گرفته و جاويدان شدند.